γλυκό του κουταλιού σύκο~

tumblr_nim4endgop1qfxb7lo1_500

Δεν έτρεφε ποτέ κάποια ιδιαίτερη αγάπη για τα φυτά, μέχρι τη στιγμή που ερωτεύτηκε τη μιμόζα. Πρωτογνωρίστηκαν σε ένα τραγούδι, ύστερα την αντίκρισε σε μια φωτογραφία τυχαία. Αποφάσισε πως είναι καρμικό και πήγε να την αγοράσει. – Να αγοράζουμε ζωές. Λυπηρό. Αλλά και τι δεν είναι σ’ ετούτο τον κόσμο. – Δεν ήξερε ποτέ πως θα μπορούσε να αγαπήσει ένα φυτό. Ούτε ήξερε πως θα είχε τη δύναμη να ξεκινήσει από το μηδέν για ακόμα μία φορά, σα να μην ξέρει πόσο πονάει. Νόμιζε πάντα θα ξέρει να χωράει σε λέξεις όσα νιώθει. Μία ακόμα αυταπάτη από τις πολλές. Τα λάθη περίσσεψαν και είχε πειστεί πως εκείνη δεν είναι ικανή γι’ αυτά και ήταν στ’ αλήθεια καλά με αυτό. [ Στις 4 φταις. Στις 5 μου επιρρίπτω ευθύνες -το ίδιο επιθετικές με τα φιλιά σου. ] Δεν έλειπαν αγκαλιές, να προσέχεις στο δρόμο, το κινητό να χτυπάει στον ίδιο τόνο με την καρδιά. Τίποτα δεν έλειπε. Ή έτσι νόμιζε. Μέχρι που έπεσε έρωτας κι ανοίξανε μπουκάλια, τη μέρα εκείνη που οι πτήσεις ακυρώθηκαν, τα βαπόρια βούλιαξαν, τα αμάξια κόλλησαν στο μποτιλιάρισμα. Κι ένα απόγευμα που πότιζε τη μιμόζα, εκείνος στάθηκε στο μπαλκόνι της για να της δείξει πως μπορεί να γυρίσει τη Γη ανάποδα και να μετατρέψει τα σύννεφα σε ήλιο μόλις σ’ ένα λεπτό. Να φαντάζουν όλα καλά μία μέρα που το τρένο βγήκε από τις ράγες και ο επιβάτης μπήκε σε λάθος βαγόνι. Εκείνη έμεινε να κοιτάει κάποια που ήξερε πως ποτέ δεν ήταν γι’ αυτά. Δε χωρούσε αυτές τις  λέξεις στη λίστα της. Και φύσηξε τότε βαρδάρης και έφυγε, άλλαξε, γύρισε κάποια άλλη ξαναέφυγε με τον επόμενο Βαρδάρη και η ιστορία επαναλήφθηκε εκατοντάδες φορές. Πάντα φεύγει. Φεύγει όταν οι άλλοι δεν κάνουν καμία προσπάθεια να την κρατήσουν. Κι ύστερα, σε κάποιο απ’ όλα τα ταξίδια ανακάλυψε πως ο έρωτας δεν θέλει χρόνο, θέλει ταχύτητα. Και ίσως αυτό το δέρμα ταιριάζει καλύτερα με το δικό της κι ίσως αυτό την κρατήσει ετούτη τη φορά. Ή και όχι. Και γέμισε καπνούς και μέσα από τα ντουμάνια είδε μάτια. Της άξιζαν όλα τα γλυκά κουταλιού σύκο. Της άξιζαν μόνο που σήκωσε τα μάτια της κι αντίκρισε τα δικά του.

Black out

7b854e44bd7a48e8d652fd7a15f12e07

Ήταν εκεί. Από την πρώτη στιγμή, στην αδρεναλίνη που κυκλοφορούσε ανενόχλητη ως άλλη ντίβα. Τη στιγμή που δεν ένιωθε καμία μοναδικότητα, ούτε την τυπική μοναδικότητα ενός συνηθισμένου ανθρώπου.

Παίζει το τραγούδι – ύμνος. Ερωτεύομαι ξανά. Σα να μην ξέρω το αντίκτυπο που θα έχει στην καρδιά μου. Η ζωή πάντα κύκλος, τίποτα δεν θα την απογοητεύει. Πάντα θα ψάχνουμε για περισσότερα ενώ τα έχουμε όλα. Θα κυνηγάμε ανθρώπους τρύπιους για λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς. Θα ερωτευόμαστε ομοφυλόφιλους, στραβούς, κουτσούς συναισθηματικά. Θα λέμε “δεν θέλω τίποτα” και θα τα θέλουμε όλα. Θα λέμε “ποτέ ξανά εγώ..” και την επόμενη θα το αναιρούμε. Θα γυρνάω σαν τρελή, θα νιώθω πως με καταδιώκουν, ύστερα θα πίνω αλκοόλ και θα ξεχνάω. Θα τραγουδάω μεθυσμένη και θα νιώθω ευτυχισμένη. Δεν θα καταλαβαίνει κανείς. Μονάχα οι άρρωστα κυνικοί κι οι αλκοολικοί. Θα αγαπάω πολύ εσένα και μετά θα αγαπάω μόνο εμένα. Και θα διώχνω το πρόσωπό σου από το μυαλό μου, το δέρμα σου από το δέρμα μου, το φιλί σου από τα χείλη μου. Και θα θέλω μόνο εμένα, θα σε βαριέμαι κι ας με κάνεις να γελάω, θα μας απομυθοποιήσω, θα λέω πως ο έρωτας δεν είναι για ‘μένα. Θα γελάω μόνη τα βράδια με φεγγάρι, μόνη και χωρίς φεγγάρι. Ο ήλιος θα ανατέλλει, θα δύει, τίποτα δεν θα τον απογοητεύει. Ο κόσμος θα καίγεται από έρωτα, κι οι λέξεις θα χουν χάσει το νόημα τους. Θα μιλάω και δεν θα μ’ ακούω. Θα νιώθω και θα χτυπάω το κεφάλι μου.

Τα μάτια δάκρυσαν μία μέρα ή μια νύχτα που έμοιαζε ίδια με όλες τις προηγούμενες. Για να μάθει πως η ζωή δεν έχει happy endings. Λυπηρό. Μα και τι δεν είναι σ’ αυτή τη ζωή; Για να μάθει πως ο ήλιος κάποτε θα δύσει για πάντα και την θάλασσα δεν μπορείς να τη χωρέσεις στη χούφτα σου. Ούτε την αγάπη να τη βάλεις στην τσέπη σου ένα όμορφο πρωινό. Κάποιο επόμενο θα είναι μουντό και βροχερό και η τσέπη θα σκιστεί.

Μα εγώ. Εγώ έχω έναν Ιανουάριο που με καταδιώκει. Δεν ξέρω τι να κάνω μαζί του. Η νύχτα με καταπίνει. Ερωτεύτηκα ξανά, από το πουθενά. Έχω βάλει 5η ταχύτητα και πάω. Σε θέλω.

Daydream in red

Ένα απόγευμα του ’13 για πρώτη φορά αποφάσισα να πάρω μολύβι και να υπογραμμίσω φράσεις του βιβλίου που διάβαζα και με άγγιξαν. Το ίδιο βράδυ άκουσα τις σκέψεις μου από χείλη ξένα “τι σημασία έχουν όλα τα υπόλοιπα όταν είσαι ερωτευμένος”. Δεν έδωσα σημασία. Σχεδόν πέντε χρόνια μετά, όταν ο τοίχος μοιάζει να σείεται από τη μουσική, σκέφτηκα ξανά την ίδια πρόταση και παραδέχτηκα πως 2 μήνες τώρα ζω εξ’ αιτίας του έρωτα. Έχει τόση δύναμη που με κρατάει στα πόδια μου -μια ανάσα πριν καταρρεύσω.

Παύση. Την κοίταξε και ήξερε πως της άρεσε το βλέμμα του, από το πρώτο λεπτό ή και δευτερόλεπτο. Δεν το παραδέχτηκε παρά βδομάδες μετά. Τυχαίο ή μοιραίο; Κανείς δεν ξέρει, και δε χρειάζεται εν τέλει. Όλα μια αποδοχή στον εαυτό μας είναι αν το καλοσκεφτείς. Να, για παράδειγμα, μόλις χθες, αποδέχθηκα πως ήθελα να με ξεβολέψεις από το κρεβάτι μου και να έρθεις να κοιμηθείς επάνω μου κι ας με ζορίζει το χέρι σου. Ή συνειδητοποίησα πόσο ήθελα να βρεθούμε οι δυο μας σ’ εκείνο το στούντιο και να στριμωχτούμε στη γωνία σαν να μας ανήκει μόνο αυτή, να φάμε με την ησυχία τα λυσσακά μας και να πούμε όσα για τους άλλους είναι αστεία. Ένα βράδυ μαζί σου κι ύστερα ένα πρωινό στο κρεβάτι με τα πόδια μας μπλεγμένα αρκεί για να γεμίσει ο Δεκέμβρης μας φως και λαμπιόνια αλλιώτικα απ’ αυτά των Χριστουγέννων.

Είμαι εδώ. Το μέσα μου καίγεται εξ’ αιτίας σου μωρό μου -πόσο το γουστάρω! Τρώω ωμή κι αμάσητη τη ζοφερή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που χωρίς εσένα δεν θα παλευόταν. Κι αν αυτό δεν είναι έρωτας, τότε ο έρωτας δεν υπάρχει.

tumblr_nkcjyySyS31ssj8kjo1_540