Change

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Λόγια χωρίς σταματημό. Απλώς λόγια.

Άνθρωποι που δεν ήρθαν για να μείνουν.

Μετράω περαστικούς.

 

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Κούρασαν!

Όλα μια συνήθεια που κούρασε.

Άλλαξα το δρόμο για τη δουλειά γιατί κούρασε κι αυτός.

 

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Πάμε γι’ άλλες πολιτείες, μαγικές.

Με ήλιο, με χρώματα.

Με βροχή. Και πάντα ουράνιο τόξο μετά.

 

Για μια αλλαγή!

 

(Αν ποτέ ψάξεις να βρεις τη γαλήνη, κοίταξε καλά μέσα σου 😉

Somewhere over the rainbow

Σαν σήμερα, τέσσερα χρόνια πριν, σχεδόν άθελά μου, ήμουν κάποια που δεν ήθελα να είμαι.

Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν ορκιζόμουν αιώνια αγάπη κι αφοσίωση.

Σαν σήμερα, δύο χρόνια πριν, εκείνος μου έστειλε σχεδόν απροσδόκητα την καρδιά μου πίσω, πιο διαλυμένη από ποτέ. Εκείνο το βράδυ είχα κάποια στην αγκαλιά μου που δεν κουνήθηκε ρούπι όλη τη νύχτα μη με ξυπνήσει. Εκείνο το συμπαντικό δευτερόλεπτο, πίστεψα στην φιλία.

[Χρόνος τόσος σχετικός. Πρόσωπα που τόσο τυχαία βρέθηκαν στο δρόμο σου. Πρόσωπα που έγιναν για λίγα λεπτά τα πάντα σου. Την άλλη στιγμή μετατράπηκαν σε ένα τίποτα που κάποτε υπήρξε κάτι.]

“Σήμερα ξέρω, πως ζήσαμε μια ζωή δανεική, με πλαστές αγάπες, κάλπικες ευτυχίες σε σπίτια παγωμένα με σεντόνια λερωμένα φαντασιώνοντας ζωές μιας ταινίας. “

Σήμερα ακούω ένα τραγούδι που υμνεί τον έρωτα. Στη θύμηση αυτού που ένιωσα χαμογελάω εγκάρδια και τα μάτια μου λαμπυρίζουν. Θα ήθελα όταν πεθάνω να είμαι ερωτευμένη. Με τον ήλιο που τρυπώνει τα πρωινά από τις χαραμάδες, με τις φυλλωσιές των δέντρων μία μέρα βροχερή. Να μαι ερωτευμένη εκείνα τα πρωινά που όλα μοιάζουν να είναι εναντίον μου και να μη με θέλουν. Ερωτευμένη για να αντέξω τις πιο μουντές Δευτέρες του κόσμου. Να μη χρειάζονται αντανακλάσεις, πολλά φρου-φρου κι αρώματα. Ερωτευμένη με την απλότητα, την καθημερινότητα -πόσο σπάνιο. Να νιώσω ένα τσικ κάπου στην καρδιά όταν συναντιέται το βλέμμα του άγνωστου νεαρού με το δικό μου ή να ανατριχιάσω στη σκέψη πως με ακουμπάει. Για να τον σκέφτομαι και να γελάω στο δρόμο. Και μετά να αναρωτιέμαι μήπως τρελάθηκα και να γελάω ακόμα πιο πολύ. Ερωτευμένη για να βρω την άνοιξη μέσα μου και να αγαπήσω την αντανάκλαση μου όταν χαμογελάω. Να βρίσκω χρώμα στην παλέτα της ζωής μου όταν το μοναδικό που διαθέτει φαίνεται να είναι το γκρι. Να μην μπορεί καμία δύναμη να καταπολεμήσει τον έρωτα. Κι όταν απομακρύνομαι για λίγο από αυτόν, πάντα να ξαναγυρνάω. Το τέλος και η αρχή να είναι οι πολύχρωμες πεταλούδες στο στομάχι.

 

Στα αστέρια / στα καστανά μάτια / στην θάλασσα και τις νυχτερινές βόλτες

*για όλες εκείνες τις φορές που έσπασε κάπου ένα κομμάτι μέσα μου

Stories

Ο καναπές. Η υπέροχη χρωματιστή πολυθρόνα. Τα τακούνια στο πάτωμα. Το κόκκινο κραγιόν. Είναι όλα συγκεκριμένα. Σταμάτησα να μιλώ με αοριστίες. Οι άνθρωποι μου μόνο, έγιναν σκέτο άνθρωποι και η μουσική έγινε μουσική μου. Την αγαπώ τη μουσική. Μιλάει για εμένα όταν εγώ δεν μπορώ να χωρέσω σε λόγια όσα νιώθω. Τελευταία, έμαθα να αγαπώ και τους λιγομίλητους ανθρώπους.

Ο καναπές επιμελώς ατημέλητος. Έχει πάντα την άποψη που του επιβάλλω εγώ.  Φοράω ένα ριγέ αντρικό πουκάμισο. Τα μαλλιά μου είναι άλουστα, αχτένιστα και τα νύχια μου μισό-φαγωμένα. Τι γοητεία! Μα υπήρξα εδώ όμορφη, περιποιημένη με ψηλά παπούτσια. Και  θυμάμαι που έλιωνα με τις αγκαλιές στη μέση της ταινίας και τα φιλιά τα πλανόδια. Πασπαλισμένα όλα με χρυσόσκονη και μαγεία. Τίποτα από τα δύο δεν έχει όνομα. Ούτε πρόσωπο. Σαν να τα έζησε άλλος.

Κι η πολυθρόνα μου απέναντι. Πάνω της έχουν αφήσει τα ρούχα τους άντρες. Πάνω της έχω αφήσει το δέρμα μου εγώ. Τους αναστεναγμούς μου, τις κραυγές ηδονής και τα δάκρυα απόγνωσης. Πάνω της επαληθεύτηκε η συντροφικότητα και αναιρέθηκε λίγο μετά. Πάνω της […]

Τα τακούνια μου έχουν βαστάξει πολλά μεθύσια. Με έχουν βαστάξει πιο χοντρή και πιο λεπτή. Έχουν υποστεί ακραίες συναισθηματικές στιγμές. Τα τακούνια μου ένιωσαν απέχθεια και φθόνο όταν εγώ αδιαφορούσα για αυτά -ή και όχι. Τα τακούνια μου τα βρήκα(ν) σέξι και πέρασα νύχτες ολόκληρες με αυτά και το τρύπιο μαύρο καλσόν μου. Παρέα πάντα με δύο ποτά σε χαμηλό ποτήρι. Ίσως και λίγο καπνό.

Το κόκκινο κραγιόν μου. Έχει ζήσει τις πιο τρομερές στιγμές μου. Τις πιο όμορφες νύχτες που λαμπύριζε μέσα στο σκοτάδι και τα πιο φωτεινά πρωινά που με έκανε να μοιάζω με γελωτοποιό. Το κραγιόν αγάπησε και αγαπήθηκε σε πολλά ζευγάρια χειλιών. Το κραγιόν αν είχε όνομα θα το έλεγαν έρωτα.

Αφιερωμένο στη σκιά. Που μεγάλωσε. Που έγινε άλλη. Που έγινε πιο λαμπερή μα και πιο θαμπή. Στη σκιά που ξεχάστηκε στο χρόνο. Και ξέχασε. Που έμεινε εδώ και έφυγε. Μεταμορφώθηκε. Μπήκε σε άλλα σώματα. Σε άλλες ζωές. Στη σκιά που καταπατήθηκε. Που έχασε την αξιοπρέπεια της και το μέτρο ανάμεσα σε καναπέδες, πολυθρόνες, κραγιόν και τακούνια. Στην υγειά της!

[Και τελικά;

Όλα είναι ίδια όταν τα αγαπάς

Ή είναι ίδια επειδή τα αγαπάς;]