The love.

Δυο χρόνια μετά ξέρω γιατί σε ερωτεύτηκα. Γιατί κάθε μέρα μαζί σου ήταν Κυριακή. Ήταν η μέρα που το έσκαγα στα κλεφτά κι ερχόμουν να σε βρω κι η καρδιά μου όσο πλησίαζα πιο κοντά σου χτυπούσε όλο και πιο δυνατά σαν την πρώτη φορά, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο φιλί στην προβλήτα. Έμπαινα στο σπίτι σου με λαχτάρα, με αγκάλιαζες πάντα και με φιλούσες και τότε ήμουν σίγουρη πως έκανα καλά που το έσκασα. Χωνόμασταν αμέσως κάτω από τα σκεπάσματα αφού πρώτα καθόμουν στον καναπέ σου με το γαλάζιο ριχτάρι που ποτέ δε συμπάθησα και σου έκανα λίγο τη δύσκολη. Πότε πότε μ’ έπαιρνες αγκαλιά απ’ τον καναπέ και με ξάπλωνες στο κρεβάτι και κάναμε έρωτα -αυτή την λέξη που τώρα έχω καταρρίψει και κοροιδεύω- και ενωνόταν κάθε μικρό σπασμένο κομμάτι της καρδιάς μου. Ήταν μαγικό, ποτέ έκτοτε δεν κατάφερα να το νιώσω ξανά. Καθόμασταν με τις ώρες στο κρεβάτι σου να λέμε τα δικά μας, να λέμε ξανά και ξανά πόσο σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς, να μου λες τους φόβους σου και εγώ να τους ενστερνίζομαι, να σου μιλάω για τις μέρες μου μακριά σου, να σου πετάω τα μαξιλάρια στην προσπάθεια σου να με αγκαλιάσεις, να μου φιλάς τη μύτη, να σου φιλάω τα μάτια, να σου χαιδεύω το πρόσωπο και να σε βλέπω να λιώνεις. Να ακουμπάν τα χείλη σου στα χείλη μου καθώς πειράζεις με το χέρι σου τα μαλλιά μου και να λιώνω εγώ. Να το καταλαβαίνεις και να γελάς. Να κοιμόμαστε αγκαλιασμένοι ξημερώματα αφού πετάξαμε και μαζέψαμε από το πάτωμα πεντακόσιες φορές τα σεντόνια και όταν εγώ απομακρύνομαι μέσα στον ύπνο μου από την αγκαλιά σου να νιώθω το χέρι σου να με αγκαλιάζει πάλι, να ξυπνάω και να σε φιλάω. Τις μέρες που ξυπνούσα στην αγκαλιά σου αναρωτιόμουν πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος. Τα βράδια που ερχόμουν κουρασμένη σπίτι και είχες μαγειρέψει για μένα αναρωτιόμουν πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου.

Αν τώρα με ρωτήσεις τι μου λείπει περισσότερο θα μιλήσω γι’ αυτή τη θαλπωρή, γι’ αυτή την αγάπη που ένιωθα, γι’ αυτή την υπέροχη αγκαλιά που τώρα λείπει από τη ζωή μου. Για τον άνθρωπο που ήμουν εγώ όταν ήμουν μαζί σου. Για όλα αυτά που ένιωσα. Για τον κόσμο που μου έδειξες και αυτόν που μου έκρυψες γιατί ήμουν ευάλωτη και δεν θα άντεχα. Αν σου πω, θα δεις τα μάτια μου να λαμπυρίζουν από ευτυχία όπως κάθε φορά που ομολογώ στις φίλες μου την ατέρμονη αγάπη μου για ‘σένα.

tumblr_llfq63XaeJ1qkpcelo1_500

 

Συναντήθηκαν μετά από χρόνια – εκείνος είπε ένα αστείο να σπάσει ο πάγος
– εκείνη δε γέλασε – τον είχε αγαπήσει μετά από τόσα χρόνια – τον πάγο

προτάσεις, λέξεις, κενά~

Έχω μία αγάπη προς το αλκοόλ. Τόσο μεγάλη που όταν έχω λεφτά στην τσέπη μου δεν γυρνάω σπίτι ποτέ νηφάλια. Όχι, δεν είναι ότι μου αρέσει που μιλάω περισσότερο όταν πίνω, ούτε που γελάω ευκολότερα – το μόνο γαμάτο είναι ότι μπερδεύω τις λέξεις, το αγαπώ αυτό-. Βιώνω την υπέρτατη χαρά τη στιγμή που το ρούμι, το λικέρ ή η βότκα κατεβαίνει στον οισοφάγο μου. Ανησυχητικό εκ πρώτης όψεως. [Pause: το τηλέφωνο χτυπά, είναι από μια εταιρεία που έστειλα βιογραφικό για δουλειά ή και δουλεία, θα δείξει. Θαυμάζω την ευφράδεια λόγου μου τελικά όταν πίνω]. Είμαι ενθουσιασμένη, βάζω να πιω άλλο ένα, τελευταίο. Ξέρω πως μπορεί να φάω άκυρο από τη δουλειά εν τέλει ή να μου βγάλουν το λάδι, μα πρέπει να ενθουσιαζόμαστε στη ζωή, αλλιώς πώς θα τα βγάλουμε πέρα; Ήθελα να πω και για τα ερωτικά γράμματα, κάτι άσχετο με τη δουλειά, μα όλα περιπλέκονται μέσα στη ζωή. Θέλω να φωνάξω πως τα ερωτικά γράμματα είναι γελοία. Μα είναι πιο γελοίοι αυτοί που δεν έγραψαν ποτέ ερωτικά γράμματα. Αυτοί που δε μέτρησαν τις λέξεις, τα κόμματα και τις τελείες. Αυτοί που δε ρίσκαραν στο βωμό του έρωτα και δεν αμφέβαλαν πεντακόσιες φορές για όσα έγραψαν, μα στο τέλος δεν άλλαξαν ούτε λέξη. Τον Αύγουστο που πέρασε, έγραψα πολλά τέτοια ερωτικά γράμματα. Τον Αύγουστο που μου χαρίστηκε έτσι απλόχερα τον λάτρεψα. Θεό μου τον έκανα, τον προσκύνησα. Τα αστέρια που είδα σ’ εκείνον τον μοναδικό ολόμαυρο ουρανό. Τις ευχές που έκανα και αυτές που φοβήθηκα κι έκρυψα. Τα αποτσίγαρα κι η θάλασσα. Το αλκοόλ και η πείνα. Το θέλω κι άλλο κι ύστερα τα θέλω όλα. Η ζέστη κι ο αέρας. Το μπουρίνι κι η μυρωδιά βρεγμένου χώματος. Το κορίτσι που όταν πίνει λέει μόνο αλήθειες και ξέρει καλύτερο συντακτικό μεθυσμένο παρά νηφάλιο. Το κορίτσι που δε βάζει τελεία όταν έχει πάρα πολλά να πει και ξεχνάει να φάει όταν είναι στεναχωρημένο. Τον Αύγουστο που μου τα έδωσε όλα και τα πήρε την ίδια στιγμή. Δεν ξέρω αν θα είναι δουλειά ή δουλεία. Ούτε καν αν πρέπει να ανησυχώ για το αλκοόλ που καταναλώνω καθημερινώς. Αυτό που ξέρω είναι ότι η ζωή μου χωρίς μπουρίνια θα ήταν βαρετή και ο κόσμος μου άδειος χωρίς ανθρώπους. Οι άνθρωποι όσο κι αν πληγώνουν, είναι αυτοί χάρη στους οποίους η ζωή μου είναι τουλάχιστον υποφερτή. Δεν είναι τέλεια. Δε χρειάζεται να είναι τέλεια. Ούτε κι εγώ χρειάζεται. Ας πάψω να το απαιτώ από τον εαυτό μου.

tumblr_nebh1hxcGi1tb3o1qo1_500.jpg

 

Ίσως μια μέρα είμαι όμορφη μόνο επειδή μ’ αγαπούν. Κι αυτό από μόνο του θα μου είναι αρκετό.

Σελίδες σε μια πτήση

tumblr_of409fLUMx1uu5l5yo1_1280.jpg“Τις μέρες που δεν είμαι ερωτευμένη με κάποιον, είμαι ερωτευμένη με τον ήλιο που τρυπώνει από τις χαραμάδες ή με τη μυρωδιά του βασιλικού και του ελληνικού, παραδοσιακού καφέ. Είναι αλήθεια εξίσου φωτεινές κι αυτές οι μέρες που βρίσκεις την ομορφιά στην απλότητα και γοητεύεσαι από την καθημερινότητα. Γνωρίζω πως δεν το βλέπουν έτσι όλοι. Τελευταία βέβαια έχω κι ένα Άλφα που με γοητεύει, που με κάνει να αισθάνομαι θελκτική και όμορφη, χωρίς πολλά φρου-φρου κι αρώματα, χωρίς αυτό να κραυγάζει. Έχω όμως κι ένα άλλο Άλφα που το ονόμασα αχάριστο και εγωιστή”.

Αυτές τις αντιφατικές σκέψεις κάνω ανάμεσα στα σύννεφα σε μία πτήση Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Όταν η διπλανή, λίγο ξινή κυρία προσπαθεί να μου αποσπάσει κουβέντα και ο κύριος από πίσω, σπρώχνει με μανία την καρέκλα μου. Και κάνοντας υπομονή, έχω φτάσει στην σελίδα 187 του βιβλίου μου -χωρίς να το καταλάβω- και αναρωτιέμαι για τις ερωτήσεις που τόσα χρόνια έχω θέσει στον εαυτό μου και στους άλλους μόνο και μόνο για επιβεβαίωση. Σκέφτομαι και τις άλλες ώρες που δαπάνησα τον εαυτό μου ολόκληρο με Άλφα και Βήτα που ήταν τελικά μόνο ξόδεμα χρόνου. Πέρασαν ώρες ηδονής και ανεξάντλητης ευχαρίστησης και ώρες που ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου κι εγώ πάλευα με όποιο μέσο είχα να αντιμετωπίσω ένα Άλφα αχάριστο. “Ξέρεις πόσες φορές ακόμα θα νιώσεις μαλάκας σ’ αυτή τη ζωή; γράφει στη σελίδα 201 του βιβλίου μου. Γελάω στα κρυφά και το μοιράζομαι με τη διπλανή κυρία. Κάπου εκεί την ρωτάω και τι άρωμα φοράει. Ύστερα προσηλώνομαι ξανά στο βιβλίο μου και μόλις στη σελίδα 203 γράφει: “Είναι ένδειξη σοφίας να αποδεχτείς το γεγονός ότι δεν μπορείς να τα γνωρίζεις όλα”. Bingo! λέω από μέσα μου. Well, κλείνω το βιβλίο. Στα άγουρα 22 μου δεν ξέρω αν θέλω να έχω άλλα μαθήματα ζωής. Σα να μάζεψα πολλά και σα να μη θέλω πια να είμαι σοφότερη από τους άλλους. Βαρέθηκα να εστερνίζονται τις απόλυτα σωστές απόψεις μου και τις εξαιρετικές ή ολότελα τρελές ιδέες μου. Θέλω να ξεχάσω τα μαθήματα ζωής που πήρα. Να πάψω να έχω άμυνες για το Άλφα. Θέλω λίγο να βουτήξω στη θάλασσα χωρίς σουτιέν και να ξεχάσω πως στους μεγαλύτερους πρέπει να μιλάμε με ευγένεια και σεβασμό. Ναι, αυτά θα κάνουν τις μέρες μου λίγο πιο φωτεινές απ’ όσο είναι.