Σελίδες σε μια πτήση

tumblr_of409fLUMx1uu5l5yo1_1280.jpg“Τις μέρες που δεν είμαι ερωτευμένη με κάποιον, είμαι ερωτευμένη με τον ήλιο που τρυπώνει από τις χαραμάδες ή με τη μυρωδιά του βασιλικού και του ελληνικού, παραδοσιακού καφέ. Είναι αλήθεια εξίσου φωτεινές κι αυτές οι μέρες που βρίσκεις την ομορφιά στην απλότητα και γοητεύεσαι από την καθημερινότητα. Γνωρίζω πως δεν το βλέπουν έτσι όλοι. Τελευταία βέβαια έχω κι ένα Άλφα που με γοητεύει, που με κάνει να αισθάνομαι θελκτική και όμορφη, χωρίς πολλά φρου-φρου κι αρώματα, χωρίς αυτό να κραυγάζει. Έχω όμως κι ένα άλλο Άλφα που το ονόμασα αχάριστο και εγωιστή”.

Αυτές τις αντιφατικές σκέψεις κάνω ανάμεσα στα σύννεφα σε μία πτήση Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Όταν η διπλανή, λίγο ξινή κυρία προσπαθεί να μου αποσπάσει κουβέντα και ο κύριος από πίσω, σπρώχνει με μανία την καρέκλα μου. Και κάνοντας υπομονή, έχω φτάσει στην σελίδα 187 του βιβλίου μου -χωρίς να το καταλάβω- και αναρωτιέμαι για τις ερωτήσεις που τόσα χρόνια έχω θέσει στον εαυτό μου και στους άλλους μόνο και μόνο για επιβεβαίωση. Σκέφτομαι και τις άλλες ώρες που δαπάνησα τον εαυτό μου ολόκληρο με Άλφα και Βήτα που ήταν τελικά μόνο ξόδεμα χρόνου. Πέρασαν ώρες ηδονής και ανεξάντλητης ευχαρίστησης και ώρες που ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου κι εγώ πάλευα με όποιο μέσο είχα να αντιμετωπίσω ένα Άλφα αχάριστο. “Ξέρεις πόσες φορές ακόμα θα νιώσεις μαλάκας σ’ αυτή τη ζωή; γράφει στη σελίδα 201 του βιβλίου μου. Γελάω στα κρυφά και το μοιράζομαι με τη διπλανή κυρία. Κάπου εκεί την ρωτάω και τι άρωμα φοράει. Ύστερα προσηλώνομαι ξανά στο βιβλίο μου και μόλις στη σελίδα 203 γράφει: “Είναι ένδειξη σοφίας να αποδεχτείς το γεγονός ότι δεν μπορείς να τα γνωρίζεις όλα”. Bingo! λέω από μέσα μου. Well, κλείνω το βιβλίο. Στα άγουρα 22 μου δεν ξέρω αν θέλω να έχω άλλα μαθήματα ζωής. Σα να μάζεψα πολλά και σα να μη θέλω πια να είμαι σοφότερη από τους άλλους. Βαρέθηκα να εστερνίζονται τις απόλυτα σωστές απόψεις μου και τις εξαιρετικές ή ολότελα τρελές ιδέες μου. Θέλω να ξεχάσω τα μαθήματα ζωής που πήρα. Να πάψω να έχω άμυνες για το Άλφα. Θέλω λίγο να βουτήξω στη θάλασσα χωρίς σουτιέν και να ξεχάσω πως στους μεγαλύτερους πρέπει να μιλάμε με ευγένεια και σεβασμό. Ναι, αυτά θα κάνουν τις μέρες μου λίγο πιο φωτεινές απ’ όσο είναι.

Change

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Λόγια χωρίς σταματημό. Απλώς λόγια.

Άνθρωποι που δεν ήρθαν για να μείνουν.

Μετράω περαστικούς.

 

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Κούρασαν!

Όλα μια συνήθεια που κούρασε.

Άλλαξα το δρόμο για τη δουλειά γιατί κούρασε κι αυτός.

 

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Πάμε γι’ άλλες πολιτείες, μαγικές.

Με ήλιο, με χρώματα.

Με βροχή. Και πάντα ουράνιο τόξο μετά.

 

Για μια αλλαγή!

 

(Αν ποτέ ψάξεις να βρεις τη γαλήνη, κοίταξε καλά μέσα σου 😉

Somewhere over the rainbow

Σαν σήμερα, τέσσερα χρόνια πριν, σχεδόν άθελά μου, ήμουν κάποια που δεν ήθελα να είμαι.

Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν ορκιζόμουν αιώνια αγάπη κι αφοσίωση.

Σαν σήμερα, δύο χρόνια πριν, εκείνος μου έστειλε σχεδόν απροσδόκητα την καρδιά μου πίσω, πιο διαλυμένη από ποτέ. Εκείνο το βράδυ είχα κάποια στην αγκαλιά μου που δεν κουνήθηκε ρούπι όλη τη νύχτα μη με ξυπνήσει. Εκείνο το συμπαντικό δευτερόλεπτο, πίστεψα στην φιλία.

[Χρόνος τόσος σχετικός. Πρόσωπα που τόσο τυχαία βρέθηκαν στο δρόμο σου. Πρόσωπα που έγιναν για λίγα λεπτά τα πάντα σου. Την άλλη στιγμή μετατράπηκαν σε ένα τίποτα που κάποτε υπήρξε κάτι.]

“Σήμερα ξέρω, πως ζήσαμε μια ζωή δανεική, με πλαστές αγάπες, κάλπικες ευτυχίες σε σπίτια παγωμένα με σεντόνια λερωμένα φαντασιώνοντας ζωές μιας ταινίας. “

Σήμερα ακούω ένα τραγούδι που υμνεί τον έρωτα. Στη θύμηση αυτού που ένιωσα χαμογελάω εγκάρδια και τα μάτια μου λαμπυρίζουν. Θα ήθελα όταν πεθάνω να είμαι ερωτευμένη. Με τον ήλιο που τρυπώνει τα πρωινά από τις χαραμάδες, με τις φυλλωσιές των δέντρων μία μέρα βροχερή. Να μαι ερωτευμένη εκείνα τα πρωινά που όλα μοιάζουν να είναι εναντίον μου και να μη με θέλουν. Ερωτευμένη για να αντέξω τις πιο μουντές Δευτέρες του κόσμου. Να μη χρειάζονται αντανακλάσεις, πολλά φρου-φρου κι αρώματα. Ερωτευμένη με την απλότητα, την καθημερινότητα -πόσο σπάνιο. Να νιώσω ένα τσικ κάπου στην καρδιά όταν συναντιέται το βλέμμα του άγνωστου νεαρού με το δικό μου ή να ανατριχιάσω στη σκέψη πως με ακουμπάει. Για να τον σκέφτομαι και να γελάω στο δρόμο. Και μετά να αναρωτιέμαι μήπως τρελάθηκα και να γελάω ακόμα πιο πολύ. Ερωτευμένη για να βρω την άνοιξη μέσα μου και να αγαπήσω την αντανάκλαση μου όταν χαμογελάω. Να βρίσκω χρώμα στην παλέτα της ζωής μου όταν το μοναδικό που διαθέτει φαίνεται να είναι το γκρι. Να μην μπορεί καμία δύναμη να καταπολεμήσει τον έρωτα. Κι όταν απομακρύνομαι για λίγο από αυτόν, πάντα να ξαναγυρνάω. Το τέλος και η αρχή να είναι οι πολύχρωμες πεταλούδες στο στομάχι.

 

Στα αστέρια / στα καστανά μάτια / στην θάλασσα και τις νυχτερινές βόλτες

*για όλες εκείνες τις φορές που έσπασε κάπου ένα κομμάτι μέσα μου

Stories

Ο καναπές. Η υπέροχη χρωματιστή πολυθρόνα. Τα τακούνια στο πάτωμα. Το κόκκινο κραγιόν. Είναι όλα συγκεκριμένα. Σταμάτησα να μιλώ με αοριστίες. Οι άνθρωποι μου μόνο, έγιναν σκέτο άνθρωποι και η μουσική έγινε μουσική μου. Την αγαπώ τη μουσική. Μιλάει για εμένα όταν εγώ δεν μπορώ να χωρέσω σε λόγια όσα νιώθω. Τελευταία, έμαθα να αγαπώ και τους λιγομίλητους ανθρώπους.

Ο καναπές επιμελώς ατημέλητος. Έχει πάντα την άποψη που του επιβάλλω εγώ.  Φοράω ένα ριγέ αντρικό πουκάμισο. Τα μαλλιά μου είναι άλουστα, αχτένιστα και τα νύχια μου μισό-φαγωμένα. Τι γοητεία! Μα υπήρξα εδώ όμορφη, περιποιημένη με ψηλά παπούτσια. Και  θυμάμαι που έλιωνα με τις αγκαλιές στη μέση της ταινίας και τα φιλιά τα πλανόδια. Πασπαλισμένα όλα με χρυσόσκονη και μαγεία. Τίποτα από τα δύο δεν έχει όνομα. Ούτε πρόσωπο. Σαν να τα έζησε άλλος.

Κι η πολυθρόνα μου απέναντι. Πάνω της έχουν αφήσει τα ρούχα τους άντρες. Πάνω της έχω αφήσει το δέρμα μου εγώ. Τους αναστεναγμούς μου, τις κραυγές ηδονής και τα δάκρυα απόγνωσης. Πάνω της επαληθεύτηκε η συντροφικότητα και αναιρέθηκε λίγο μετά. Πάνω της […]

Τα τακούνια μου έχουν βαστάξει πολλά μεθύσια. Με έχουν βαστάξει πιο χοντρή και πιο λεπτή. Έχουν υποστεί ακραίες συναισθηματικές στιγμές. Τα τακούνια μου ένιωσαν απέχθεια και φθόνο όταν εγώ αδιαφορούσα για αυτά -ή και όχι. Τα τακούνια μου τα βρήκα(ν) σέξι και πέρασα νύχτες ολόκληρες με αυτά και το τρύπιο μαύρο καλσόν μου. Παρέα πάντα με δύο ποτά σε χαμηλό ποτήρι. Ίσως και λίγο καπνό.

Το κόκκινο κραγιόν μου. Έχει ζήσει τις πιο τρομερές στιγμές μου. Τις πιο όμορφες νύχτες που λαμπύριζε μέσα στο σκοτάδι και τα πιο φωτεινά πρωινά που με έκανε να μοιάζω με γελωτοποιό. Το κραγιόν αγάπησε και αγαπήθηκε σε πολλά ζευγάρια χειλιών. Το κραγιόν αν είχε όνομα θα το έλεγαν έρωτα.

Αφιερωμένο στη σκιά. Που μεγάλωσε. Που έγινε άλλη. Που έγινε πιο λαμπερή μα και πιο θαμπή. Στη σκιά που ξεχάστηκε στο χρόνο. Και ξέχασε. Που έμεινε εδώ και έφυγε. Μεταμορφώθηκε. Μπήκε σε άλλα σώματα. Σε άλλες ζωές. Στη σκιά που καταπατήθηκε. Που έχασε την αξιοπρέπεια της και το μέτρο ανάμεσα σε καναπέδες, πολυθρόνες, κραγιόν και τακούνια. Στην υγειά της!

[Και τελικά;

Όλα είναι ίδια όταν τα αγαπάς

Ή είναι ίδια επειδή τα αγαπάς;]

Une promenade..

..ένα δώρο από εμένα για ‘μένα.

Ανεβαίνοντας  χαρούμενη το βουνό με το στέρεο να παίζει αυτό.

Τραγουδώντας και γελώντας μέσα σε ένα άδειο αμάξι, σε ένα ακόμα πιο άδειο βουνό.

Παγετός. Μα πρώτη φορά δε με πείραξε που τα χέρια μου δεν τα ένιωθα.

Ουρανός. Οξυγόνο. Μυρίζει ξύλο. Μυρίζει αγάπη.

Ένας σκύλος με το αφεντικό του, να τρέχουν παρέα. Τι ιστορία να κρύβει η σχέση τους;!

Ένα μυαλό που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Θέλω ένα τετράδιο να καταγράψω τα συναισθήματα μου.

Έρωτας, μοναξιά, χαρά, ευγνωμοσύνη. Για τη ζωή, για τους ανθρώπους, για όλα όσα έχω.

Απόλυτη σιωπή. Μετράω την ανάσα μου. Γαλήνη.

Χρόνος μόνο για ‘μένα. Δεν θα ήθελα να βρίσκομαι πουθενά αλλού αυτή τη στιγμή.

Λυτρωτικό να μην φοβάσαι τη μοναξιά σου και τις σκέψεις που μέσα στην ησυχία τις νιώθεις να φωνάζουν, σωστά;!

Ένα αυθόρμητο μειδίαμα χαμόγελου. Πόσο μικροί είμαστε;!

Μα πόσο θαρραλέοι που επιβιώνουμε στο χαώδη αυτό κόσμο;

Σηκώνω τα χέρια. Θα ήθελα να μπορούσα να αγκαλιάσω τον ουρανό.

Να χτίσω ένα σπίτι από ξύλο στην καρδιά του βουνού. Να με ζεσταίνει τις άγριες νύχτες η φωτιά.

Να ανοίγω τα μάτια μου και να βλέπω κάθε μέρα το δώρο που μου έκανε η ζωή.

 

cx5rdejucaa4u6q

 

Αν κάτι θέλω την χρονιά που έρχεται είναι υγεία.

Σε εμένα, στους ανθρώπους που αγαπώ, στον κόσμο όλο.

 

Αισιόδοξη Χρονιά με πολλά χρώματα ~

New era

Βγαίνω νύχτα, κοιμάμαι πρωί. Νιώθω ξανά 18 τελευταία. Θέλω να ρουφήξω τη ζωή ως το μεδούλι. Συνομήλικοι μου άνοιξαν σπίτια, γκαστρώθηκε το εικοσάχρονο από τον κηπουρό και νομίζει ότι είναι του γκόμενου. Άι να τους πεις για ‘μένα. Ότι ακόμα πίνω μαύρο, ότι ξυπνάω μετά από μεθύσια σε σπίτια που δεν ξέρω. Ότι γουστάρω ρε φίλε τη ζωή που κάνω κι ας σου φαίνεται εσένα επιφανειακή.

Παρά ταύτα κανείς δε γλίτωσε από απογοητεύσεις σ’ αυτή τη ζωή. Την καρδιά μου μια μέρα την είδα στο πιάτο. Μαχαιρωμένη. Ματωμένη. Πιο πονεμένη από ποτέ. Τη μάζεψα σιγά σιγά, την κόλλησα. Δύσκολη διαδικασία και χρονοβόρα. Χαίρομαι που την είδα σπασμένη, όσο αλλόκοτο κι αν ακούγεται. Αν δεν έφτανα στον πάτο, δεν θα μάθαινα ποτέ τον τρόπο να ανέβω.

Πέρασε καιρός για να καταλάβω ότι το σπίτι σου είσαι εσύ. Η αναπνοή σου. Το δέρμα σου. Η ευγένεια σου. Όχι η πατρίδα σου, αυτή που δε σ’ αγάπησε. Όχι η φίλη που γνωρίζεις απ’ τα πέντε σου. Εσύ είσαι το σπίτι σου. Το σύμπαν όλο. Το είναι σου. Το ευχαριστώ σου. Σαν σήμερα πριν 2 χρόνια έκανα το λάθος να θεωρήσω “σπίτι μου” κάποιον που δεν είχε χρόνο για εμένα, ούτε όρεξη, ούτε καύλες ρε παιδί μου. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος μου, η όρεξη μου, οι καύλες μου δεν εξαρτώνται από κανέναν άλλον παρά μόνο από εμένα. Δε με νοιάζει ποιος είναι εδώ, με νοιάζει που είμαι εγώ εδώ. Πιο σίγουρη από ποτέ. Πιο θυμωμένη από ποτέ. Πιο ικανή να αντικρίσω την αλήθεια μου. Να παλέψω για αυτήν. Η αλήθεια μου δεν είναι πολύ φωτεινή, ούτε πολύ μουντή, είναι ουδέτερη. Τόσο ουδέτερη όσο και ο κόσμος που ζούμε.

Μία μέρα μετά το πένθος, φόρεσα ένα μωβ φόρεμα. Λίγο πριν βγω από το σπίτι θυμήθηκα πως θέλω να περιποιηθώ τον εαυτό μου. Φόρεσα τα μαύρα σκουλαρίκια, έριξα την φανταχτερή εσάρπα στους ώμους μου και έβαλα το αγαπημένο κραγιόν μου. Ένιωσα την καρδιά μου να φουσκώνει από αγάπη, από υπερηφάνεια που τα έβγαλα πέρα και τα μάτια μου γούρλωσαν από ανακούφιση.