Σελίδες σε μια πτήση

tumblr_of409fLUMx1uu5l5yo1_1280.jpg“Τις μέρες που δεν είμαι ερωτευμένη με κάποιον, είμαι ερωτευμένη με τον ήλιο που τρυπώνει από τις χαραμάδες ή με τη μυρωδιά του βασιλικού και του ελληνικού, παραδοσιακού καφέ. Είναι αλήθεια εξίσου φωτεινές κι αυτές οι μέρες που βρίσκεις την ομορφιά στην απλότητα και γοητεύεσαι από την καθημερινότητα. Γνωρίζω πως δεν το βλέπουν έτσι όλοι. Τελευταία βέβαια έχω κι ένα Άλφα που με γοητεύει, που με κάνει να αισθάνομαι θελκτική και όμορφη, χωρίς πολλά φρου-φρου κι αρώματα, χωρίς αυτό να κραυγάζει. Έχω όμως κι ένα άλλο Άλφα που το ονόμασα αχάριστο και εγωιστή”.

Αυτές τις αντιφατικές σκέψεις κάνω ανάμεσα στα σύννεφα σε μία πτήση Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Όταν η διπλανή, λίγο ξινή κυρία προσπαθεί να μου αποσπάσει κουβέντα και ο κύριος από πίσω, σπρώχνει με μανία την καρέκλα μου. Και κάνοντας υπομονή, έχω φτάσει στην σελίδα 187 του βιβλίου μου -χωρίς να το καταλάβω- και αναρωτιέμαι για τις ερωτήσεις που τόσα χρόνια έχω θέσει στον εαυτό μου και στους άλλους μόνο και μόνο για επιβεβαίωση. Σκέφτομαι και τις άλλες ώρες που δαπάνησα τον εαυτό μου ολόκληρο με Άλφα και Βήτα που ήταν τελικά μόνο ξόδεμα χρόνου. Πέρασαν ώρες ηδονής και ανεξάντλητης ευχαρίστησης και ώρες που ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος μου κι εγώ πάλευα με όποιο μέσο είχα να αντιμετωπίσω ένα Άλφα αχάριστο. “Ξέρεις πόσες φορές ακόμα θα νιώσεις μαλάκας σ’ αυτή τη ζωή; γράφει στη σελίδα 201 του βιβλίου μου. Γελάω στα κρυφά και το μοιράζομαι με τη διπλανή κυρία. Κάπου εκεί την ρωτάω και τι άρωμα φοράει. Ύστερα προσηλώνομαι ξανά στο βιβλίο μου και μόλις στη σελίδα 203 γράφει: “Είναι ένδειξη σοφίας να αποδεχτείς το γεγονός ότι δεν μπορείς να τα γνωρίζεις όλα”. Bingo! λέω από μέσα μου. Well, κλείνω το βιβλίο. Στα άγουρα 22 μου δεν ξέρω αν θέλω να έχω άλλα μαθήματα ζωής. Σα να μάζεψα πολλά και σα να μη θέλω πια να είμαι σοφότερη από τους άλλους. Βαρέθηκα να εστερνίζονται τις απόλυτα σωστές απόψεις μου και τις εξαιρετικές ή ολότελα τρελές ιδέες μου. Θέλω να ξεχάσω τα μαθήματα ζωής που πήρα. Να πάψω να έχω άμυνες για το Άλφα. Θέλω λίγο να βουτήξω στη θάλασσα χωρίς σουτιέν και να ξεχάσω πως στους μεγαλύτερους πρέπει να μιλάμε με ευγένεια και σεβασμό. Ναι, αυτά θα κάνουν τις μέρες μου λίγο πιο φωτεινές απ’ όσο είναι.

Change

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Λόγια χωρίς σταματημό. Απλώς λόγια.

Άνθρωποι που δεν ήρθαν για να μείνουν.

Μετράω περαστικούς.

 

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Κούρασαν!

Όλα μια συνήθεια που κούρασε.

Άλλαξα το δρόμο για τη δουλειά γιατί κούρασε κι αυτός.

 

Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις…πολλοί.

Πάμε γι’ άλλες πολιτείες, μαγικές.

Με ήλιο, με χρώματα.

Με βροχή. Και πάντα ουράνιο τόξο μετά.

 

Για μια αλλαγή!

 

(Αν ποτέ ψάξεις να βρεις τη γαλήνη, κοίταξε καλά μέσα σου 😉

Somewhere over the rainbow

Σαν σήμερα, τέσσερα χρόνια πριν, σχεδόν άθελά μου, ήμουν κάποια που δεν ήθελα να είμαι.

Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν ορκιζόμουν αιώνια αγάπη κι αφοσίωση.

Σαν σήμερα, δύο χρόνια πριν, εκείνος μου έστειλε σχεδόν απροσδόκητα την καρδιά μου πίσω, πιο διαλυμένη από ποτέ. Εκείνο το βράδυ είχα κάποια στην αγκαλιά μου που δεν κουνήθηκε ρούπι όλη τη νύχτα μη με ξυπνήσει. Εκείνο το συμπαντικό δευτερόλεπτο, πίστεψα στην φιλία.

[Χρόνος τόσος σχετικός. Πρόσωπα που τόσο τυχαία βρέθηκαν στο δρόμο σου. Πρόσωπα που έγιναν για λίγα λεπτά τα πάντα σου. Την άλλη στιγμή μετατράπηκαν σε ένα τίποτα που κάποτε υπήρξε κάτι.]

“Σήμερα ξέρω, πως ζήσαμε μια ζωή δανεική, με πλαστές αγάπες, κάλπικες ευτυχίες σε σπίτια παγωμένα με σεντόνια λερωμένα φαντασιώνοντας ζωές μιας ταινίας. “

Σήμερα ακούω ένα τραγούδι που υμνεί τον έρωτα. Στη θύμηση αυτού που ένιωσα χαμογελάω εγκάρδια και τα μάτια μου λαμπυρίζουν. Θα ήθελα όταν πεθάνω να είμαι ερωτευμένη. Με τον ήλιο που τρυπώνει τα πρωινά από τις χαραμάδες, με τις φυλλωσιές των δέντρων μία μέρα βροχερή. Να μαι ερωτευμένη εκείνα τα πρωινά που όλα μοιάζουν να είναι εναντίον μου και να μη με θέλουν. Ερωτευμένη για να αντέξω τις πιο μουντές Δευτέρες του κόσμου. Να μη χρειάζονται αντανακλάσεις, πολλά φρου-φρου κι αρώματα. Ερωτευμένη με την απλότητα, την καθημερινότητα -πόσο σπάνιο. Να νιώσω ένα τσικ κάπου στην καρδιά όταν συναντιέται το βλέμμα του άγνωστου νεαρού με το δικό μου ή να ανατριχιάσω στη σκέψη πως με ακουμπάει. Για να τον σκέφτομαι και να γελάω στο δρόμο. Και μετά να αναρωτιέμαι μήπως τρελάθηκα και να γελάω ακόμα πιο πολύ. Ερωτευμένη για να βρω την άνοιξη μέσα μου και να αγαπήσω την αντανάκλαση μου όταν χαμογελάω. Να βρίσκω χρώμα στην παλέτα της ζωής μου όταν το μοναδικό που διαθέτει φαίνεται να είναι το γκρι. Να μην μπορεί καμία δύναμη να καταπολεμήσει τον έρωτα. Κι όταν απομακρύνομαι για λίγο από αυτόν, πάντα να ξαναγυρνάω. Το τέλος και η αρχή να είναι οι πολύχρωμες πεταλούδες στο στομάχι.

 

Στα αστέρια / στα καστανά μάτια / στην θάλασσα και τις νυχτερινές βόλτες

*για όλες εκείνες τις φορές που έσπασε κάπου ένα κομμάτι μέσα μου